Home > Big data > Onderzeese telecomkabels kunnen aardbevingen detecteren

Onderzeese telecomkabels kunnen aardbevingen detecteren

Het detecteren van aardbevingen op de zeebodem is momenteel nogal nattevingerwerk. Onderzoekers ontdekten dat je onderzeese telecomkabels kunt gebruiken om aardbevingen preciezer te bestuderen.

Op de zeebodem ligt in totaal meer dan een miljoen kilometer aan glasvezelkabels. Dag in dag uit vliegen onze datapakketjes hierdoorheen de wereld rond. Maar deze onderzeese telecomkabels blijken nog een heel andere toepassing te hebben dan het verspreiden van mailverkeer, financiële transacties en kattenfilmpjes: je kunt er aardbevingen mee detecteren.

Blinde vlek

De oceanen vormen een gigantische blinde vlek als het gaat om onderzoek naar aardbevingen en geologische structuren. Op land brengen talloze seismische stations de trillingen in kaart, misschien staat er ook wel zo’n station bij jou in de buurt (als je in Groningen woont is die kans vrij groot). Het plaatsen van een trillingsmeter op de bodem van de oceaan is echter een duur grapje.

Amerikaanse onderzoekers kwamen op het briljante idee om de glasvezelkabels, die er toch al liggen, in te zetten als trillingsdetector. Ze testten dit idee op een stukje kabel van twintig kilometer, dat even offline was voor onderhoud. Hiermee slaagden ze erin om een aardbeving van 3,5 op de schaal van Richter te detecteren. Daarnaast brachten ze succesvol een tot dan toe onbekende breukzone in kaart.

Het roze stuk glasvezelkabel slaagde erin een aardbeving te detecteren voor de kust van Californië. Foto: Nate Lindsey, UC Berkeley

Het roze stuk glasvezelkabel slaagde erin een aardbeving te detecteren voor de kust van Californië. Foto: Nate Lindsey, UC Berkeley

Unieke handtekening

Hoe deden ze dat? Geen glasvezelkabel is perfect: niet al het licht dat je erdoorheen stuurt bereikt de andere kant. Elke kabel heeft kleine imperfecties waartegen een deel van uitgezonden licht weerkaatst. Deze onzuiverheden zitten op willekeurige afstanden van elkaar. Door een laserpulsje de kabel in te sturen en te kijken naar het licht wat er terugkomt, kun je herleiden waar deze onzuiverheden zitten. Het weerkaatste licht vormt een unieke handtekening.

Trillende telecomkabels

Het handige is dat door trillingen, bijvoorbeeld van een aardbeving, de kabel op sommige plekken een klein beetje uitrekt. Hierdoor veranderen de afstanden tussen de imperfecties, en daarmee ook de licht-handtekening. Met slimme software kun je hieruit afleiden wat voor trillingen er door de kabel trekken. En voilà, je hebt een aardbevingsdetector.

En niet de minste. Het stuk van twintig kilometer dat de onderzoekers gebruikten, staat gelijk aan maar liefst 10.000 afzonderlijke trillingssensoren. Zoveel vind je er zelfs in Groningen niet. De volgende uitdaging is om telecomkabels te gebruiken die in gebruik zijn, zonder het normale dataverkeer te verstoren. Want aardbevingen detecteren is heel mooi, maar we zitten niet op haperende kattenfilmpjes te wachten.

 

Bronnen: UC BerkeleyScience Mag

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.