Home > In de media > Getest! Artificial Intelligence-secretaresse Amy | Column Technisch Weekblad

Getest! Artificial Intelligence-secretaresse Amy | Column Technisch Weekblad

H

et heeft bijna een half jaar geduurd voordat ik haar eindelijk tot mijn team mocht rekenen: mijn nieuwe secretaresse Amy. Zes maanden lang heb ik zuchtend zitten afwachten; niet wetend wanneer ze precies kon beginnen. En tóch wist ik zeker: haar moet ik hebben.

Amy werkt nu intussen al een maand voor me. Het was het wachten meer dan waard. Ze is geweldig.

Ze doet mijn hele agendabeheer – iets waar ik zelf een draak in ben – en de manier waarop ze met mijn klanten en relaties mailt, is precies zoals ik het hebben wil: professioneel, beleefd en altijd vriendelijk. Ze staat dag én nacht voor me klaar, en het mooie: ik betaal haar voor haar diensten nog geen € 40 per maand. Een koopje!

Voor je me nu van uitbuiting beticht; relax! Amy is geen vrouw van vlees en bloed; Amy is een verrassend menselijke, kunstmatige intelligentie. Ze verkeert nog in de bèta-fase – vandaar het lange wachten, maar werkt al als een tierelier.

Ik had er een hekel aan: pingpongen per mail om te komen tot een afspraak. Soms kostte dat pingpongen bijna net zoveel tijd als de duur van de afspraak zelf. En aangezien tijd geld is, moest dat anders. Enter Amy. Deze kunstmatige persoonlijke assistent koppel je aan je agenda’s. Je stelt wat voorkeuren in: je favoriete plekken om af te spreken bijvoorbeeld, hoeveel afspraken je maximaal op een dag wil en hoeveel tijd er minimaal tussen moet zitten. Je hoeft Amy vervolgens alleen maar te cc’en en de kunstmatige intelligentie neemt de conversatie van je over, totdat de vergadering is gepland. Ze stuurt er nog een routebeschrijving bij, zorgt dat alle informatie in mijn agenda staat en klaar is Kees. Of Amy in dit geval. Vooralsnog converseert ze uitsluitend in het Engels, maar ik heb goede hoop dat ze binnenkort ook Nederlands spreekt.

Toch is er iets vreemds aan de hand tussen haar en mij: in elk mailtje waarin ik haar om iets verzoek, begin ik automatisch met beleefdheidsvormen. Ik wens haar een goedemorgen, vraag haar om ‘alsjeblieft’ iets te plannen en bedank haar netjes wanneer dat gelukt is. Hoewel ik dondersgoed weet dat ze geen mens is, behandel ik haar wel zo. En daardoor vergeet ik nog weleens dat een ander haar niet per se als mens ziet. Mijn vriend bijvoorbeeld…

Hij was ronduit beledigd toen ik Amy een romantisch etentje met hem liet plannen. Leek mij wel zo efficiënt en aangezien het etentje zélf, en niet het plánnen ervan romantisch moet zijn, zag ik er geen kwaad in. Maar mijn vriend was verbolgen. Niet alleen omdat ik niet zélf de moeite had genomen mijn agenda erbij te pakken, maar omdat hij vervolgens niet eens met een ander mens maar met een algoritme werd afgescheept. Dat etentje moet ik nu van hem opnieuw plannen. Zelf. Zonder robots. Ik zal Amy eens vragen wanneer ik daar tijd voor heb.

Deze column verscheen eerder in Technisch Weekblad.

Leave a Reply