Home > Coolness > Digitale nomade Liesbeth Smit werkt de wereld rond | Maand #1

Digitale nomade Liesbeth Smit werkt de wereld rond | Maand #1

Digitale nomade Liesbeth Smit

Met twee koffers stapte Liesbeth Smit op het vliegtuig naar Praag. Het komende jaar werkt en woont ze als onderdeel van Remote Year elke maand in een andere stad in de wereld. Is het leven van een digitale nomade nu echt zo mooi als het lijkt? Wat komt er allemaal bij kijken om een ambitieuze Techionista te zijn die overal op de wereld wil werken?

Maand 1: De praktische kant van het leven als digitale nomade

M

et maanden als voorbereiding op deze reis dacht ik dat ik alles perfect voor elkaar had. Mijn kleren waren bijvoorbeeld supereffciënt ingepakt: à la Marie Kondo nam ik alleen zomerse jurkjes mee die ‘joy sparken’, en ik strak oprolde in mijn koffer. Maar bij het inpakken van een volledig digitaal kantoor bleek dat ik toch nog wat naïef was in hoeveel ik nodig zou hebben op werkreis: in de haast van het inpakken en door de angst om belangrijke dingen te vergeten kwam ik in Praag aan met 3 dezelfde USB kabels, 4 paar oordopjes, 6 USB sticks (wie gebruikt die nu nog helemaal?), een mobiele scanner, een Kindle, een iPad, twee telefoons (waarvan een met dual-sim) en vergat ik nu juist die oplader voor mijn iPad. Iets te laat realiseerde ik me dat ik e-books ook op een iPad kan lezen, dat een goedkope dual-sim telefoon wel handig is voor je lokale data simkaart (als je hem na 100 pogingen aan de praat hebt gekregen), maar ook ontzettend traag is (en op de eerste dag 4 gemiste oproepen hebt, omdat je de standaard ringtoon niet herkent).

Ook in mijn eigen vertrouwde laptop had ik me vergist. Ik wist wel dat een goede laptop de eerste levensbehoefte is van een digitale nomade (naast betrouwbare wifi), maar mijn laptop deed het nog prima en zo’n oud ding zou bovendien minder snel gestolen worden. Thuis in Amsterdam heb ik altijd veel plezier gehad van mijn laptop. Aangesloten op twee enorme beeldschermen, stond de laptop zelf verstopt onder mijn bureau tussen een wirwar van kabels waar hij stof aan het verzamelen was. Het was oprecht een ‘desktop replacement’ laptop. Wil je Photoshop en Illustrator (of een videobewerkingsprogramma) tegelijk laten draaien met 30 browservensters open om websites te bouwen, dan heb je wel een krachtpatser nodig. Maar mijn 3 jaar oude ‘laptopmonster’ zoals ik hem liefkozend noem, was dan wel krachtig met zijn i7 intel processor en 8GB RAM, hij weegt ook meer dan 3 kilo en past met zijn enorme 17 inch scherm in geen enkele beschermhoes (en nog maar net in mijn rugtas).

Ik heb me na mijn eerste jaar op de Universiteit (toen ik als enige zonder mobiele telefoon rondliep) niet meer zo’n achterblijver gevoeld

Na de eerste keer op en neerlopen naar mijn nieuwe werkplek in Praag (een voormalige Deense Ambassade op 10 minuten lopen) was het dan ook meteen duidelijk dat deze laptop mij volledig ongeschikt maakte als digitale nomade. Ik moest kiezen tussen het inwisselen van mijn bakbeest voor een slankere versie, of uiteindelijk een hernia oplopen. Toen de connectie met wifi ook nog eens begon te haperen, was het welletjes en besloot ik op dag 2 van mijn wereldreis een nieuwe laptop te kopen.

Ik had het kunnen weten: als ik rondkijk in onze co-working space, waar mijn 74 internationale Remote Year-collega’s hard aan het werk zijn, zie ik alleen maar laptops met namen als ‘air’ en ‘ultra’. De gemiddelde laptop past gemakkelijk in een handtas. Daar zat ik dan tussen met mijn laptopmonster, die niet langer dan 2 uur zonder stroom kan, 3 minuten deed over het opstarten, en aangesloten was op een tweede draagbare monitor, waarvoor ik een extra muis met ergonomische muismat had gekocht. Ik heb me na mijn eerste jaar op de Universiteit (toen ik als enige zonder mobiele telefoon rondliep) niet meer zo’n achterblijver gevoeld.

Nu ik met mijn neus op de praktische kant van het remote werken was gedrukt, gooide ik resoluut alle extra kabels en USB sticks weg, en stuurde ik mijn laptopmonster met pensioen. Vandaag heb ik me in een grote stoel bij de ingang van onze co-working space genesteld, met uitzicht op de straat. Zo weet ik zeker dat ik de bezorging van mijn nieuwe ultralichte en snelle laptop niet misloop. Vol met zenuwen of het wel goed gaat, want ik weet niet zeker of ik alle teksten op de Duitse Amazon-website wel goed heb begrepen (‘versandbenachrichtigungen erhalten’ iemand?), en of het rare Praagse adres (de stad heeft nummers achter zijn naam) wel juist is.
Dat is ook het leven van een digitale nomade.

Leave a Reply